พื้นที่ภาคอีสานซึ่งเป็นเขตพื้นที่สีชมพู ภารกิจที่ท่านได้รับคือ การช่วยเหลือผู้อพยพชาวกัมพูชา พม่า และเวียดนาม ทำให้ท่านต้องเรียนรู้ภาษาไทย ภาษาลาว และภาษาอื่นๆ เพื่อใช้ในการติดต่อพูดคุยกับคนเหล่านั้น ท่านต้องทำงานอย่างหนักร่วมกับทหารสหรัฐอเมริกา เพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ และชาวบ้านผู้ยากจน
     ครั้งหนึ่งท่านได้เล่าประสบการณ์ในชีวิตของท่านช่วงนั้นบนความเชื่อ และความศรัทธา แม้จะเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกับความคิดของท่านเอง มีบริเวณแห่งหนึ่งทางภาคอีสานซึ่งกำลังประสบกับความยากลำบากแห้งแล้ง ขาดแคลนน้ำ ชาวบ้านคริสตชนต่างมาขอให้ท่านได้อธิษฐานภาวนาขอฝน ท่านได้นำบรรดาชาวบ้านคริสตชนเข้าไปอธิษฐานภาวนาในโบสถ์ที่ถูกสร้างขึ้นมา ท่านนำพวกเขาเดินมาตามโบสถ์ จนออกมานอกบริเวณตัวอาคาร และเดนไปรอบๆ ตัวโบสถ์ ขณะที่ทุกคนกำลังเดินตามท่านนั้น “ฝนก็เริ่มตกลงมา”
     นอกจากนั้นท่านได้เป็นผู้ริเริ่มโครงการ “ธนาคารข้าว” สำหรับชาวนาผู้ยากจน ที่ซึ่งพวกเขาสามารถนำผลผลิตหลังจากเก็บเกี่ยวเข้ามาจำนำ และนำเงินออกมาใช้ก่อนที่ผลผลิตจะออกสู่ตลาด ทำให้ชาวนาสามารถขายข้าวได้ในราคาที่สูงขึ้น และท่านยังได้ริเริ่มให้มีโครงการ “ไหมไทย” โดยให้การสนับสนุนชาวบ้านปลูกต้นหม่อนเพื่อเลี้ยงตัวไหม จนทำให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จในเวลาต่อมาประสบการณ์ชีวิตของท่าน 10 ปี ในเขตภาคอีสาน นับเป็นสิ่งที่มีคุณค่าแห่งการสานต่องานไถ่กู้ของพระองค์ แก่ผู้ยากจน
     ปี ค.ศ.1972 (พ.ศ.2515) ท่านได้รับการขอร้องให้ไปช่วยงานที่วัดเซนต์นิโคลัส พัทยา เป็นการชั่วคราว และเช้าวันหนึ่งเมื่อท่านเปิดประตูโบสถ์ก็พบว่า มีเด็กแบเบาะถูกทิ้งไว้ที่หน้าบันได ท่านไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร จึงเลี้ยงดูเด็กไว้ โดยถามเพื่อนๆ ว่า “จะให้นมอย่างไร เปลี่ยนผ้าอ้อมอย่างไร” ข่าวการเลี้ยงดูเด็กได้แพร่กระจายออกไป ทำให้มีคนนำเด็กมามอบให้ท่านมากขึ้น ซึ่งส่วนมากเป็นผลมาจากการเข้ามาตั้งฐานทัพของทหารสหรัฐที่สัตหีบ ในระหว่างสงครามเวียตนาม พัทยาได้กลายเป็นแหล่งที่นิยมของทหารอเมริกัน จี.ไอ. ผู้ซึ่งเดินทางมาพักผ่อนและคลายเครียด
     ในที่สุด ท่านก็ได้ตั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หรือ มูลนิธิสงเคราะห์เด็ก พัทยา ที่ได้ทำการจดทะเบียนเป็นมูลนิธิสงเคราะห์เด็ก พัทยา ภายใต้การดูแลของสังฆมณฑลจันทบุรี
     ครั้งหนึ่งท่านเล่าว่า ช่วงเริ่มต้นใหม่ๆ ท่านต้องขับรถไปเก็บเงินจากกล่องรับบริจาคที่วางไว้ตามโรงแรมต่าง ๆ ทุกวัน ทั้งเช้าและเย็น ก่อนที่จะกลับถึงบ้าน ก็จะแวะซื้อนมและของใช้ที่จำเป็นต่าง ๆ ท่านทำเช่นนี้เป็นเวลาหลายปีติดต่อกัน จนกว่าที่จะมีทุนเพียงพอขยายงานได้ และหลายต่อหลายครั้งที่ท่านจะต้องเดินทางเพื่อกล่าวสุนทรพจน์นั่งตอบจดหมาย ต้อนรับแขกในห้องทำงานเล็กๆ สิ่งเหล่านี้เป็นภารกิจประจำวัน ตลอดชีวิตของท่าน ท่านดีใจมากเมื่อมีคนมาเยี่ยม และได้ช่วยเหลือลูกๆ ของท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ.1995 (พ.ศ.2538) สมเด็จพระราชินีฟาบิโอลา แห่งเบลเยียม พร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงเสด็จมาเยี่ยมชมกิจการของมูลนิธิฯ ทำให้ท่านเบิกบานใจและมีกำลังใจขึ้นอีกมาก

มูลนิธิสงเคราะห์เด็ก พัทยา เป็นโครงการแรกและทำให้ท่านได้เป็นที่รู้จักและเชื่อถือจากทั่วโลก โดยเป็นโครงการจุดประกายการได้รับเงินทุนสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง และเป็นโครงการนำร่องโดยการขยายโครงการอื่น ๆ ตามมาคือ
     โรงเรียนอนุบาลโสตพัฒนา (เด็กหูหนวก เด็กใบ้)
     โรงเรียนอาชีวพระมหาไถ่ พัทยา (สอนอาชีพคนพิการ)
     โรงเรียนสอนคนตาบอดพระมหาไถ่ พัทยา
     บ้านพักคนชรา พระมหาไถ่
     บ้านเด็กด้อยโอกาส พระมหาไถ่ (โครงการสุดท้ายในชีวิตของท่าน)
     “คุณพ่อเรย์” ท่านเป็นบุคคลที่มีอารมณ์ขันเสมอ ท่านเคยกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ และอารมณ์ขันว่า “พ่อเปิดโรงเรียนสอนคนหูหนวก ก็มีครูเป็นคนหูหนวก พ่อมีคนตาบอดเป็นครูใหญ่โรงเรียนสอนคนตาบอด พ่อมีคนพิการนั่งเก้าอี้ล้อเข็น เป็นครูใหญ่โรงเรียนฝึกอาชีพคนพิการ นอกจากนี้ท่านเคยใฝ่ฝันอยากจะเปิดโรงเรียนสำหรับคนปัญญาอ่อน ท่านบอกว่า พ่อจะเป็นครูใหญ่เอง” วิสัยทัศน์และความรักของท่านมีความกว้างไกลและทันยุคทันสมัยอยู่ตลอดเวลา ท่านเป็นผู้ที่มองไปข้างหน้าเสมอ ท่านรักต้นไม้ รักธรรมชาติมาก ทุกพื้นที่ท่านต้องการให้มีความเป็นธรรมชาติให้มากที่สุด นอกจากนั้นสิ่งที่สำคัญ คือ ท่านจะคิดถึงความรู้สึกของผู้อื่นเสมอ ชีวิตของท่านเป็นชีวิตที่สมถะ เรียบง่าย ท่านทำทุกอย่างโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น ท่านทำงานโดยไม่มีวันหยุด บางวันท่านทดลองนับคนที่เข้ามาพบท่านมีจำนวน 40 ถึง 50 คนต่อวัน ท่านมีเวลาให้กับทุกคนเสมอไม่ว่าบุคคลนั้น ๆ จะเป็นใครก็ตาม
     เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ.2546 ท่านต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล พัทยา อินเตอร์ ประมาณ 1 เดือน ท่านยังเข้มแข็ง สติปัญญา และความนึกคิดของท่านสมบูรณ์ทุกประการ ยกเว้นแต่กำลังขาที่เริ่มอ่อนแรงลง พร้อมด้วยระบบการย่อยอาหาร และการขับถ่ายที่เริ่มไม่ปกติ
     วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ.2546 ท่านไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพฯ ซึ่งท่านยังพูดคุยได้กับทุกๆ คน แต่ท่านรู้สึกอ่อนเพลีย ท่านไม่บ่นเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น แต่มีบางคำพูดที่แสดงให้เห็นว่า ท่านทราบว่าจะจากเราไป เช่น ท่านพูดว่า “ไม่รู้จะหายหรือเปล่า …. ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลย” และท่านพูดกับบาทหลวงชูชาติ เจ้าคณะฯของท่านว่า “ขอขอบคุณที่มาเยี่ยมเป็นครั้งสุดท้าย”